Bırak beni kendime ve heyecanlarıma..
Bırak beni yoluma gideyim bildiğimce..
Hayata alışığım,yabancısı değilim yoklukların.. Devrile devrile yaşarım,düşünce dizlerim kanar ama yine kalkarım.. Çünkü alışkanlıklarım var benim,çalan telefonlarım,ertelenen sorumluluklarım,kaçtığım insanlarım ve zorunluluklarım var.. Üstelik sine'me yazılmayan sevdalarım var daha kapımda,inadına umutlandığım..

Yüreğimde ne işi var hala  ayak izlerinin..Basıp geçtin sadece mola bile vermedin,bir sigara içimi.. İçinde adımın geçtiği cümleleride sevmiyorsun biliyorum.. benim değilsin ama sana rağmen hala benimlesin..

Yalnızlar senfonisi benim ömrümce kaleme aldığım.. acı acı mikrofonsuz bağırabildiğim,yada iki nefes sigaramdan sonra mutlu olduğum şey.. Acılara dayanıklığımı sına!!! işte herkes gibi, bırak ve git..Düşe kalka yürüyorum işte,çukur çukur olmuş bir kalple..Ruhumdaki dikiş izleri fire versede,açlığa susamışlığa dönsede artık,ben başı dimdik sürünenlerdenim bil.. Bendim yanlış olan biliyorum,ama hatalarımdan dönecek cesaretim,kendimden vazgeçecek yüreğim yok benim.. Yak artık gemilerini,acı çığlıklarını duyacak olsanda öldür içindeki iyi şeyleri.. Bunları okusan kızarsın biliyorum.. ama sen hep doğruyu söylememi isterdin,çünkü sen doğruydun.. oysa ki en büyük yalan sendin!!! Şimdi neresinden yakalayıp devam edeyimki bir yerlerde unuttuğum yazık hayatıma..

Neden yazıyorumki bütün bunları,bu uzun ve fazlasıyla özel itiraflarımın anlamı ne.. nereye varmak istiyorum.. anlatırken konudan konuya atlıyorum,kaybolduğum izlenimi veriyorum.. ve bu bir izlenim değil,gerçekten kayıbım aslında.. Sanki birisi beni arkamdan nehirin birine itmiş,hemen suyun dibine inmektense yüzmeyi tercih eder gibiyim.. Akıntının beni nereye götürceğini merak ediyorum belkide.. Yüzmekten çok çırpınıyorum gibi.. ve güvensiz ve hantal hareketlerle kendimi sadece suyun üstünde tutmayı başarabiliyorum..Bir isyan belkide bu,belki bir intikam sahibine ulaşmayan.. kimbilir belki bi inkardır sakladıklarımı.. sindiremediklerimden bir kaçış..

şimdi mi?

şimdi aramızdan geçen rüzgarı görmezden gelendeyim bir süredir.. En yaşanacak zamanda saatlerin boşa akmasındayım.. Kader ha bire üzerime oynarken,bol bol sigara içmekte,bişeylere öfkelenmekte,içinden çıkamamakta,susmaktayım... ertelediğim şeyleri düşünüp kendime bir sürü küfürler yağdırmaktayım...

Oysa bak; dışarda güneş var.. sokaklar aydınlık.. bırak.. unut.. git.. Son bir gül bıraksada hayat mantığa,devam etmelidir bir kaktüs uğruna,insan olmaya.. şavaşmaya.. desemde;

Bir sevgi bin yürekten daha muhaf oluyorsa hayatta,
o yüreğin vedası,ölüme gelen mor karanfilden daha acıklıdır bil..